۸. مرحله هشتم مدل معماری سازمان ؛
فضاسازی امل و عمل:
۸.1. در این مرحله ، باید فضایی برای مخاطب و مشتری و کارمندان یا همان ذی نفعان مدیریت ، ایجاد کنیم که آنها خودشان را در فضایی ببینند که بر اثر فعالیت های مدیریتی ما می توانند آمال و آرزوهای خود را برآورده کنند و آینده ای روشن و درخشان از کشورشان را با تمام وجود لمس کنند. اگر چنین فضایی را برای امل و آرزوی آن ها ایجاد کردیم ، و میدان برای همراهی و همدلی و تلاش و عمل آن ها با فعالیت های مدیریتی ما و برای هر تغییر و تحولی، گسترده خواهد شد.
۸.2. در هیچ سازمانی که اعضایش در فضا و جوی از خوش بینی حقیقی قرار نگیرند و امید روشن به آینده نداشته باشند ، هیچ تغییر ایجاد نخواهد شد و هیچ قدم مدیریتی به سرانجام نخواهد رسید و اهداف سازمانی و مدیریتی گم خواهند شد ؛ چرا که اصولا حرکت و عملی وجود نخواهد داشت. همه ملت هایی هم که به تغییر و تحول واقعی رسیده اند و مدیریت در سطح کلان و خرد جامعه شان به نتیجه رسیده، بدون تردید در پس آن بوده که شمیم خوش امیدمندی به مشامشان رسیده و افق های روشن را دیده اند.
۸.۳. هنر مدیریت آن است که این فضای امل پرور را بسازد ، اگر این فضا ساخته شد، همه اعضای سازمان و جامعه ،خود عمل خواهند کرد .
